Archive for the 'Προς ολους' Category

Τα σπασαμε και τελος. (Εναλλακτικος τιτλος:3000 κουτσά Ιγκουάνα στο Βόρνεο)

«Ας το παμε τουλαχιστον μεχρι την Παρασκευη ρε μαλακες να το στρογγυλεψουμε», «θα ξαναγραψουμε τον Σεπτεμβρη; καλη φαση ηταν ρε», «αμα πουμε οτι ηταν πλακα η προθεσμια, τωρα που στρωσαμε το κλεινουμε; Μαλακια ρε, να το ξανασκεφτουμε»…

Ο μεγαλυτερος φοβος για εναν blogger ειναι το τελος. Το τελος της εμπνευσης, το τελος των comments, το τελος της δημοφιλιας. Κανεις να γραψεις ενα μηνα και το στρωμενο παρεακι σου εχει εξαφανιστει. Κομμενη η επικοινωνια. Παλι απο την αρχη.

Μετα ειναι το αλλο, ο φοβος οτι το αγαπημενο σου blog καποτε θα κλεισει. «Οχι ρε γαμωτο, και γω τωρα τι θα διαβαζω; Ησουν ο καλυτερος, μην το κανεις αυτο ρε, εμεις σε αγαπαμε σε διαβαζουμε, παει η ποιοτητα στην μπλογκοσφαιρα, γαμωτο, καλο ταξιδι, θα μας λειψεις. «

Ε ψιτ κοπελια, παψε να διαβαζεις με αυτιστικο τροπο και αναζητησε νεες πενες. Ξερεις, πολλες απο αυτες μπορει να ειναι και παλιες.

Μισιρλου.

————–

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο.

Σήμερα έκλεισε το καλύτερο μπλογκ, το taspam. Το διάβαζα καθημερινά τον τελευταίο καιρό και πόσο με είχε διασκεδάσει! Τώρα όμως δεν υπάρχει πια.

 

Είμαι πολύ στεναχωρημένη. Τι είναι αυτό το πράγμα με το ίντερνετ. Εθίζεσαι στην επικοινωνία κι όταν ένα πρωι απότομα αυτή κόβεται, νιώθεις συντετριμμένη. Αυτή τη στιγμή έχω κλείσει τα φώτα και τα πατζούρια στο σπίτι και κάθομαι στο πάτωμα στη μέση του δωματίου και πληκτρολογώ κλαίγοντας.

 

Το ξέρεις πως θα συμβεί. Καμιά φορά ξυπνάς μέσα στη νύχτα τρέχεις να ανοίξεις 35 παράθυρα στον εξπλόρερ (ή στο μοτζίλα, αλλά με τρομάζει αυτός ρε παιδιά – μου θυμίζει γκοτζίλα χιχι) και μόνο όταν βεβαιωθείς επιστρέφεις στο μαλακό σου στρώμα.

 

Ξέρεις πως είναι κάτι προσωρινό το μπλόγκινγκ. Αύριο η ζωή θα στα φέρει αλλιώς και θα το κλείσεις. Το ίδιο θα συμβεί και με τους αγαπημένους σου μπλόγκερς. Κι όμως θέλεις λίγο ακόμα. Κι άλλο λίγο.

 

Τι να σου πώ αγαπημένο μου ημερολόγιο. Δε ξέρω. Ας υπήρχε μόνο κάποιος ιππότης να κατέβει από το άλογο και να με παρηγορήσει.

 

Η αδερφή του φάιτ μπακ

 

————–

 

΄΄ Να ξέρεις πότε να σταματάς’’ λένε πολλοί αλλά ποτέ δε τη πίστεψα αυτή τη μαλακία. Τα πράγματα είναι ωραία να τα ευχαριστιέσαι μέχρι το τέλος, να τα λιώνεις και να τα ξαναρχίζεις πάλι. Η αρχή και το τέλος του κάθε «πρότζεκτ» είναι πολύ εύκολη υπόθεση. Το πιάνεις, το αναλύεις, το στολίζεις, το παρουσιάζεις και το ολοκληρώνεις. Γι αυτό εδώ άγνωστο το μέλλον του αλλά λίγη σημασία έχει. Σημασία σε αυτό το πράγμα που λέγεται μπλογκ-ινγκ έχει το να καταλαβαίνεις, να ανοίγεις τα αυτιά σου και να βλέπεις με τα μάτια σου. Να μη ζορίζεσαι, να μη παλεύεις απλά να ξετυλίγεσαι. Και να ξετυλίγεις και τους άλλους. Όσο μπορείς. Χωρίς να κρίνεις τη σκέψη τους, μόνο τον τρόπο τους μπορείς. Δεν είναι διαγωνισμός εδώ. Ούτε δώρο αποχυμωτή δίνει κανείς , ούτε βραβείο καλής θελήσεως. Το κέφι μας κάνουμε, σε άλλους το κέφι είναι απλά λίγο πιο σοβαρό. Και μη στροβιλίζεις ότι ακούς γύρω σου. Να επεξεργάζεσαι μόνο. Και στη τελική η μαγκιά δεν είναι να χειροκροτείς τη πάρτη σου. Η μαγκιά είναι να χειροκροτείς για την πάρτη σου.

Κολοκυθι

————–

Δηλαδή τι είναι αυτό; Post-υπόκλιση μετά το τέλος της παράστασης; Να πέσει το χειροκρότημα; Ας το παραδεχτούμε, αποτύχαμε. Δεν γίναμε νούμερο 1 στην λίστα του wordpress. Παρόλο που προσπαθήσαμε με εξαιρετικής ποιότητας post, που μιλούσαν για καυτά ζητήματα, όπως τυφλούς κάστορες, κουτσά χταπόδια, μπογάτσες και περγαμόντο.

Από σήμερα αυτό το blog θεωρείται ληγμένο. Μη το πιείτε, λουστείτε.

Λούθορ

 

Advertisements

H επιστολη της Αργυρενιας: «Ημουν κι εγω στο Συνταγμα»

Δε χρειαζεται συστασεις. Η αργυρενια αηδιασμενη απο την αθλια κατασταση του υδρευτικου δικτιου στις Κουκουβαουνες και τις ανοστες μπαμιες που αγορασε απο το Μπογιατι, ριχνει τα βελη της και οποιονα παρει ο Χαρος. Και προειδοποιει: «Φιλε, αν δεν εχεις κατι να κανεις, μην το κανεις εδω…»

Προς κάθε ενδιαφερόμενο
Κοινοποίηση: Κάτια Προϊσταμένου

Επιθεώρηση Εργασίας

    Γιάγκος Δράκος

Κουκουβάουνες, κάποια Τρίτη του Ιούλη
Άγνωστε,

Έιχα βαρεθεί τον ήχο που έκανε το κλιματιστικό σας εκει μέσα, ένιωθα ότι είμαι σε σαλόνι πλοίου λίγο πριν αναχωρήσει. Μάταια περιμενα το καλωσόρισμα του πληρώματος, το μόνο που ακογοταν ηταν το καταραμένο το τηλέφωνο που σ’ αυτό τουλάχιστον το γραφείο, δεν σταματουσε ποτέ. Μία βδομάδα πριν βουλιάξουν 29 ολόκληρα αναμμένα κεράκια σε τούρτα αμυγδάλου και τα μάγουλά μου φουσκώσουν με αέρα για να σβήσουν τη φλόγα τους, εγώ εύχηθηκα να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο και να ταξιδέψω στο μαγικό 2000, στην αλλαγή της χιλιετίας, όχι για να γίνω πάλι εικοσιδύο ετών, αλλά για να κλέψω την ιδέα της συγγραφής του βιβλίου ‘ ο διάολος φορούσε πράντα’.
Ο δικός μου έξαποδώ βέβαια , φοράει Άννα Ρίσκα στην καλύτερη περίπτωση, καθώς η τσιγκουνιά είναι το δεύτερο πράγμα για το οποίο διακρίνεται. Το πρώτο είναι η αλωπεκίαση. Θα ξεκινούσα λοιπόν με τη φρέσκια ιδέα του να καταγράψω όλα όσα θα μου συνέβαιναν σ’ ένα παράλληλο σύμπαν χρόνια μετά, όπου αυτή η ελεεινή κακοντυμένη γεροντοκόρη με βασανιζε ξεχνώντας πάντα χαρακτηριστικά το όνομά μου λέγοντάς με Ασημούλα ή Ρένια. Την ημερα που με αποκάλεσε Δημήτρη το ποτηρι ξεχειλισε. Λιγο πριν ειχα αναφωνησει «that was the last straw» οταν ειχα αναγκαστει να πιω τον φραπε απο το ποτηρι κανοντας πλουσιο λεβεντικο μουστακι στο πανω χειλος με τον αφρο. Αλλα οχι και Δημητρη…Ξεκίνησα αυτή την επιστολή διαμαρτυρίας.
Είναι ο Ερμής που ευθυγραμμίζεται, αλλιώς θα είχα κάνει την προσωπική μου επανάσταση. Μόλις έκλεινα δεκατετράωρο εργασίας, θα χτυπούσα τη γροθιά μου στο τραπέζι, θα έλεγα ‘enough’ με το σθένος και την πυγμή της Τζένιφερ Λόπεζ στη σχετική ταινία, θα παρακινούσα τους συναδέλφους να πουν όχι στην καταπίεση και στην αφαίμαξη, θα έγραφα συνθήματα στους τοίχους και τότε θα πιανόμασταν όλοι χέρι χέρι και θα τραγουδούσαμε το ‘Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες’. Η φωνή μας θα έφτανε παντού, το σκηνικό θα θύμιζε την ταινία ‘ η κόρη μου η σοσιαλίστρια’ κι έτσι κάθε χρόνο, τέτοια μέρα οι εργαζόμενοι της εταιρείας θα ξεχύνονταν στην Κηφισίας χορεύοντας συρτάκι προς τιμή μου.

Ο κέρσορας αναβοσβήνε είκοσι λεπτά και η δουλειά δεν σταματησε ποτέ. Αυτή η επιστολή δεν ήταν γραφτό να ολοκληρωθεί. Τελικα αποφασισαν πως η συνηθεια μου να ανακατευω μελανι σουπιας μαζι με τις ζαχαρινες στους καφεδες που εφτιαχνα για τους πελατες ηταν υπερβολη και με απελυσαν.

Για ένα λυπάμαι: κατα τη διαρκεια της παρα λιγο επαναστασης μου είχα αφήσει σ’ ένα δισκάκι τέσσερα μπουγατσάκια κι όσο σου εγραφα, αυτά εξανεμίστηκαν. Δεν θα τον βρω τον π@υστη που τα’φαγε; Ακομα και μετα απο τοσα χρονια το φυλλο κρουστας που προοριζοταν για μενα ζηταει εκδικηση…
Σινσέρελι γιόρς,
Αργυρένια, αυτή η άγνωστη.

Η μεγαλυτερη μαλακια που εγραψα ποτε.

Αγαπητε μου,

 

μπορει να μην εχουμε κοινα στοιχεια. Μπορει η μονη συζητηση που θα ανταλλαξουμε μεσα στη βραδια σε μια κοινη παρεα να ειναι, μηπως εχεις αναπτηρα, να σου παρω ενα τσιγαρο, για πιασε λιγο το ποτηρι με το νερο θα το πιεις εσυ -οχι- οκ. Παρολα αυτα εξακολουθω να πιστευω σε σενα. Εισαι εσυ ω! ανθρωπε αυτο το αντικειμενο που θα απαντουσα πως θα επαιρνα μαζι μου αν ναυαγουσα σε ενα ερημο νησι. Προηγεισαι απο μια σειρα αντικειμενα οπως ξυριστικη μηχανη, το αγαπημενο μου βιβλιο, το αη-ποντ (μεγαλη η χαρη του). Διοτι ειναι απλο, καθε ανθρωπος ειναι και ενας κοσμος, και ας μη μου γεμιζεις το ματι. Ξερω πως θα ειμαστε με τα κουρελιασμενα ρουχα, βρωμικοι και νηστικοι επειδη κανενας απο τους δυο μας δε θα ξερει να ψαρευει, να κοιταμε το πελαγος, και ξαφνικα θα σε ρωτησω «διακοπες φετος για που λες;» και θα αναψει η συζητηση. Θα τσακωνομαστε επειδη καποιος απο μας αποκοιμηθηκε και εσβησε η φωτια και καθε φορα θα εκπλησει ο ενας τον αλλον με πρωτοτυπες βρισιες «γαμω το μουν! της μαιμους», «βαλε την κοκονατ εκει που ξερεις» και τετοια. Ποτε ενας ανθρωπος δεν ειναι βαρετος, οσο βαρετος και να ειναι.

 

Σε περιμενω λοιπον, στην πτηση ΟCEANIC 815 , να περασουμε πολυ καλα.

 

Μισιρλου

 

Υ.Γ. Η επιστολη ειναι μια αηδια. Ντρεπομαι, ειναι εντελως ανεμπνευστη. Δεν ειμαι καθολου περηφανη για τις παραπανω γραμμες. Ειναι ο,τι χειροτερο εχω σκεφτει, βασικα το χειροτερο δεν ειναι οτι το σκεφτηκα, αλλα οτι το εγραψα κιολας. Ειμαι το λιγοτερο τραγικη. Ακομα και το Υ.Γ. ειναι μια ηλιθιοτητα. Πραγματικα αναρωτιεμαι αν θα φτασει κανεις σε αυτες τις γραμμες…

…Για σενα που εφτασες εδω ομως δεν ειναι λιγο, και αν πτωχικη τη βρηκες , η επιστολη δε σε γελασε. Ετσι σοφος που εγινες με τοση πειρα, ηδη θα το καταλαβες οι επιστολες τι σημαινουν…

 Ταβαφης (ή ειναι φυσικα;)

Ανταποκριση απο το Ουλαν Μπατορ

Αγαπητοί συνσπαμίτες,

Καταρχάς επιτρέψτε μου να απολογηθώ για την απουσία τις τελευταίες μέρες από το κοινό μας blog. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις που έχω αναλάβει σχετικά με την μελέτη του σαρκοβόρου δρυοκολάπτη της Μαδαγασκάρης δεν επέτρεψαν την απαιτούμενη συμμετοχή μου. Ωστόσο με αυτήν την επιστολή που σας στέλνω από την Νέα Ουλάν Μπατόρ που βρίσκομαι πιστεύω να καλύψω μέρος των υποχρεώσεων μου.

Προβληματίστηκα τις τελευταίες ημέρες εδώ στην αραπιά και εκτός ότι ποθώ γλυκές νεράιδες να δω και από κορμί ξωτικό μαγικό χορό θέλω να εκφράσω τις ανησυχίες μου σχετικά με το (σύντομο ομολογουμένως) μέλλον της κοινής μας προσπάθειας. Ως πότε θα κοροϊδεύουμε το κοινό με επιστολές γεμάτες ασυναρτησίες, οτινανισμούς και αλλανταλλώσεις; Προτείνω ,ξεκινώντας από σήμερα, τις υπόλοιπες των ημερών που θα βρίσκεται αυτό το blog στον αέρα να τις αφιερώσουμε στην σύνταξη επιστολών με νόημα και ουσία.

Θα επανέλθω με συγκεκριμένες προτάσεις το απόγευμα. Προς το παρών πρέπει να πλύνω την αρκούδα μου και να κουρέψω τους 18 μπαμπουίνους.

Λεξ Λουθορ

———————————–
Θα έρθω να συμφωνήσω με τον αγριάνθρωπο αλλά πρέπει να προτείνει και μια λύση. Δηλαδής πετάμε μια κουβέντα χωρίς μια ιδέα. Αυτά τα πράγματα είναι ανεπίτρεπτα. Να σταματήσεις πάραυτα το ξεφλούδισμα καρύδας και να πετάξεις στο τραπέζι τις επιστολές.

μιλήστε και οι υπόλοιποι που έχετε πάθει κοκομπλόκο..

Κολοκυθι

————————————–

Το βασικο ειναι να μην χασουμε την ψυχραιμια μας και να κανει καποιος κατι.
Πιστευω οτι πρεπει να κινηθουμε σαν αιλουροι της Γκουαλα Λουμπουρ. Δηλαδη σιωπηλα, αστραπιαια, και να παιζουμε τεμπελικα κατω απο μια σκια στην στεπα, ενω ποζαρουμε για τουριστες και επιστημονες.που μας βγαζουν φωτο απο αποσταση ασφαλειας. Δε γνωριζω τι θα γινει με το εγχειρημα μας, εγω παντως την Παρασκευη θελω αδεια, γιατι εχω μαθηματα αναρριχησης επαγγελματικου ψυγειου στη Βραβρωνα και πρεπει να ειμαι εκει δυο ωρες νωριτερα για τις διαπιστευσεις. Ασε που επειδη εμαθα οτι θα εχει πολυ συμμετοχη, θα εχω και μια καντινα απεξω να πουλαω βρωμικο και δροσερες σαλατες κινεζικης μολωχας, και πρεπει να παω νωρις να αναψω τα καρβουνα και να θρεψουνε. Κοροιδο ειμαι; Με τις πωλησεις, θα βγαλω τα λεφτα για πρωτες υλες ξινοτραχανα χωριατικου για ενα χρονο.

Παιδια καντε κατι καποιος ομως.

Μισιρλου

——————————————

Δικιο εχει ο λεξλουθορ, παντα το συμπαθουσα αυτο το παλικαρι ΝΟΤ. Προσωπικά δεσμεύομαι τις επόμενες μέρες που θα λειτουργεί τουτο το μπλογκ, δηλαδή 9, να στείλω επιστολές σε γνωστές διασημότητες παγκοσμίου εμβέλειας, όπως τον Πάπα, το Τζακ Μπλακ, τη βουλευτίνα Παπακώστα, το Σακη Ρουβά του Πειραιά και την Αργυρένια.

Φιχτμπάχιος

Πες το και θα γίνει

Βλέπετε στον ύπνο σας τον Γρηγόρη Αρναούτογλου? Θέλετε να βρίσετε τη Ράνια Θρασκιά? Παρακολουθείτε με μανία τη Μαρία την άσχημη?Το τα σπαμ βρίσκεται εδώ για εσάς. Πείτε μας σε ποιον διάσημο θέλετε να στείλουμε επιστολή και τι να του λέμε. Δηλώστε συμμετοχή το συντομότερο δυνατόν και η συντακτική μας ομάδα θα εκπληρώσει την επιθυμία σας. Το κάθε σχόλιο θα χρεώνεται με 1,45 € +ΦΠΑ.  Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Μια ακόμα πρωτοπορία του τα σπαμ. Περιμένουμε τις συμμετοχές σας. 

Σας ευχαριστούμε    Πες το και θα γίνει

Μισιρλού

Λεξλουθορ

Κολοκύθι

Φιχτμπαχιος

Το τέλος του παρά F πέντε

Αγαπητοί συνοδοιπόροι σε τούτο το βλογ,

Πως είστε σήμερα? Συγκλονισμένοι όπως όλη η Ελλάδα απο το φινάλε του παρα πέντε έτσι? Πολύ συγκινητικό αυτό το σκηνικό με τη γιαγιά που κρατούσε ημερολόγιο. Αν και νομίζω θα ήταν πιο ιν να ανακάλυπτε ο εγγονός πως η γιαγιά είχε μπλογκ και μάλιστα δημοφιλές, με τον τίτλο κωλόγρια. Τέλος παντων ας αφήσουμε το μπαιγκόν να είναι μπαιγκόν, είναι και εποχή που βγαίνουν οι κατσαρίδες τώρα (κλατς κλπ.)

Λοιπόν ο λόγος που σας γράφω είναι η ημερομηνία λήξης αυτού εδώ του εγχειρήματος. Όσο μεγάλη επιτυχία και αν έχει, με όσο φοβερό ενθουσιασμό κι αν το έχουν αντιμετωπίσει σύσσωμοι οι μπλόγκερς, όσο και αν το αγκάλιασαν απο την πρώτη στιγμή (να βάλω ΝΟΤ ή είναι περιττό) πρέπει να τελειώσει.

Όλα τα ωραία φτάνουν στο τέλος τους. Δεν πρέπει να κουράσουμε τον κόσμο με τα ίδια και τα ίδια. Άσε που θα κουραστούμε και εμείς οι ίδιοι. Πόσα πια F5 αντέχει να πατήσει ένας άνθρωπος σε μία μέρα? Ας τα σπάσουμε για ένα μηνα και ας αφήσουμε πίσω μας το χάος.

Εσείς τί λέτε.

 

Με αδημονία,

φιχτμπάχιος

 

 

Αγαπητέ Φιχτμπάχιε

Σύμφωνώ απόλυτα. Θα περίμενα μάλιστα να προτείνεις και νωρίτερη ημερομηνία για την λήξη. Αυτή η κατάσταση δεν υποφέρεται. Δεν γράφω με τυφλό σύστημα πλέον, αλλά με εννιαδαχτυλικό. Το δάχτυλο με το οποίο πατάωτο F5 βρίσκεται ένα στάδιο πριν τη γάγραινα. Τόσο μεγάλο πρόβλημα είχα να αντιμετοπίσω από την εποχή των video games. Και ποιο το κέρδος; Ούτε κανονάκι δε παίρνεις.

Με τιμή

Λεξ Λουθορ

 

 

Φιχτμπαχιε,

καταρχας η Αμαλια ειναι πνευμα. Κατα δευτερον, κι εγω δε βρισκω λογο να συνεχισουμε περαν της 12ης Ιουλιου αυτο το εγχειρημα, ισως μονο μια χορηγια απο αραβικες πιτες γιασανιτικες(*) ή ενα σεβαστο ποσο σε χαρτονομισματα των πεντε ευρω μισοσκισμενα απο αυτα που τα δινεις και ξερεις πως θα μανουριασεις με των πωλητη επειδη ανοιγει θεμα αν πρεπει να το δεχτει γιατι φαινεται ταλαιπωρημενο, αυτο μαλιστα θα ηταν λογος. Τελος παντων επειδη πρεπει να φευγω γιατι εχω και βαρδια στο Φ5 και ειπα να παω να αλλαξω την μικρη λιγο νωριτερα γιατι εχει να παει σημερα να δει τον Πλουτο του Αριστοφανη, μαλιστα πηρε τα εισιτηρια μιση τιμη δε ξερω για ποιο λογο. Τελος παντων καντε ο,τι θελετε.

Μισιρλου

 

Φιχμπάχιε, αγαπητοι συν-ιστολογοι,

Θα συμφωνήσω εν μέρει με τον αγαπητό φιχτμπάκτιο, καθότι θεωρώ ότι τούτου το ιστιολόγιο ( μη το λέτε μπλογκ ρε, χάνει το πρεστιζ του) πρέπει να μείνει στη μνήμη του κοινού ως κάτι το μοναδικό. Ας το τελειώσουμε πάνω στην ακμή του. Μη καταντήσουμε αγαπητοί μου σα τη Λάμψη , ας μείνουμε στην ιστορία τουλάχιστον ως τις τρεις χάριτες. ( Μισιρλού ως Μαρία , Λεξλούθορ ως ο αδερφός φοιτητής γεωπονικής, φάιτ μπακ ως Θεία Μπεμπέκα ) . Σε αυτό το σημείο βέβαια θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι ρώτησα και έμαθα ότι το πάτημα του f5 καίει 15 θερμίδες ανά κλικ. Έτσι σας το λέω ενημερωτικά για να ξέρετε ότι αν το μπλογκ συνεχιστεί πάμε κατευθείαν για Σταρ Ελλάς.

 

Κολοκύθι

 

(*)Γιασανιτες=Χριστιανοι Αραβες. Taspam, το blog της γνωσης, το blog των τrivia.


Ανάλωση κατα προτίμηση πριν τις 12/07/2007

Το προϊόν έχει λήξει. Παρακαλείστε όπως εξέλθετε.

Τα σπαγαμεν