Archive for the 'Προξενια' Category

H επιστολη της Αργυρενιας: «Ημουν κι εγω στο Συνταγμα»

Δε χρειαζεται συστασεις. Η αργυρενια αηδιασμενη απο την αθλια κατασταση του υδρευτικου δικτιου στις Κουκουβαουνες και τις ανοστες μπαμιες που αγορασε απο το Μπογιατι, ριχνει τα βελη της και οποιονα παρει ο Χαρος. Και προειδοποιει: «Φιλε, αν δεν εχεις κατι να κανεις, μην το κανεις εδω…»

Προς κάθε ενδιαφερόμενο
Κοινοποίηση: Κάτια Προϊσταμένου

Επιθεώρηση Εργασίας

    Γιάγκος Δράκος

Κουκουβάουνες, κάποια Τρίτη του Ιούλη
Άγνωστε,

Έιχα βαρεθεί τον ήχο που έκανε το κλιματιστικό σας εκει μέσα, ένιωθα ότι είμαι σε σαλόνι πλοίου λίγο πριν αναχωρήσει. Μάταια περιμενα το καλωσόρισμα του πληρώματος, το μόνο που ακογοταν ηταν το καταραμένο το τηλέφωνο που σ’ αυτό τουλάχιστον το γραφείο, δεν σταματουσε ποτέ. Μία βδομάδα πριν βουλιάξουν 29 ολόκληρα αναμμένα κεράκια σε τούρτα αμυγδάλου και τα μάγουλά μου φουσκώσουν με αέρα για να σβήσουν τη φλόγα τους, εγώ εύχηθηκα να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο και να ταξιδέψω στο μαγικό 2000, στην αλλαγή της χιλιετίας, όχι για να γίνω πάλι εικοσιδύο ετών, αλλά για να κλέψω την ιδέα της συγγραφής του βιβλίου ‘ ο διάολος φορούσε πράντα’.
Ο δικός μου έξαποδώ βέβαια , φοράει Άννα Ρίσκα στην καλύτερη περίπτωση, καθώς η τσιγκουνιά είναι το δεύτερο πράγμα για το οποίο διακρίνεται. Το πρώτο είναι η αλωπεκίαση. Θα ξεκινούσα λοιπόν με τη φρέσκια ιδέα του να καταγράψω όλα όσα θα μου συνέβαιναν σ’ ένα παράλληλο σύμπαν χρόνια μετά, όπου αυτή η ελεεινή κακοντυμένη γεροντοκόρη με βασανιζε ξεχνώντας πάντα χαρακτηριστικά το όνομά μου λέγοντάς με Ασημούλα ή Ρένια. Την ημερα που με αποκάλεσε Δημήτρη το ποτηρι ξεχειλισε. Λιγο πριν ειχα αναφωνησει «that was the last straw» οταν ειχα αναγκαστει να πιω τον φραπε απο το ποτηρι κανοντας πλουσιο λεβεντικο μουστακι στο πανω χειλος με τον αφρο. Αλλα οχι και Δημητρη…Ξεκίνησα αυτή την επιστολή διαμαρτυρίας.
Είναι ο Ερμής που ευθυγραμμίζεται, αλλιώς θα είχα κάνει την προσωπική μου επανάσταση. Μόλις έκλεινα δεκατετράωρο εργασίας, θα χτυπούσα τη γροθιά μου στο τραπέζι, θα έλεγα ‘enough’ με το σθένος και την πυγμή της Τζένιφερ Λόπεζ στη σχετική ταινία, θα παρακινούσα τους συναδέλφους να πουν όχι στην καταπίεση και στην αφαίμαξη, θα έγραφα συνθήματα στους τοίχους και τότε θα πιανόμασταν όλοι χέρι χέρι και θα τραγουδούσαμε το ‘Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες’. Η φωνή μας θα έφτανε παντού, το σκηνικό θα θύμιζε την ταινία ‘ η κόρη μου η σοσιαλίστρια’ κι έτσι κάθε χρόνο, τέτοια μέρα οι εργαζόμενοι της εταιρείας θα ξεχύνονταν στην Κηφισίας χορεύοντας συρτάκι προς τιμή μου.

Ο κέρσορας αναβοσβήνε είκοσι λεπτά και η δουλειά δεν σταματησε ποτέ. Αυτή η επιστολή δεν ήταν γραφτό να ολοκληρωθεί. Τελικα αποφασισαν πως η συνηθεια μου να ανακατευω μελανι σουπιας μαζι με τις ζαχαρινες στους καφεδες που εφτιαχνα για τους πελατες ηταν υπερβολη και με απελυσαν.

Για ένα λυπάμαι: κατα τη διαρκεια της παρα λιγο επαναστασης μου είχα αφήσει σ’ ένα δισκάκι τέσσερα μπουγατσάκια κι όσο σου εγραφα, αυτά εξανεμίστηκαν. Δεν θα τον βρω τον π@υστη που τα’φαγε; Ακομα και μετα απο τοσα χρονια το φυλλο κρουστας που προοριζοταν για μενα ζηταει εκδικηση…
Σινσέρελι γιόρς,
Αργυρένια, αυτή η άγνωστη.

H επιστολη του Καμπαμαρου οχι Ιγκανο

Για σημερα Πέμπτη λέω να ανεβάσουμε την παρακάτω επιστολή που έστειλε ο Kabamaru. Δεν αντέχω άλλο τα παρακάλια και τα τηλεφωνήματα του.(LexLuthor)


Αξιότιμοι φίλοι μπλογκερ, ανώνυμοι και επώνυμοι φίλοι μου, αξιότιμο ΤαΣπάμ,

 

Όπως όλοι ξέρετε το ηλεκτρονικό προσωπείο καμπαμαρού κρύβεται πίσω από την αποκάλυψη των βασανιστηρίων κρατουμένων στο τμήμα της ομόνοιας. Το τελευταίο καιρό δέχομαι ενοχλήσεις από διάφορους που με ρωτούν σχετικά με την προβολή του όλου θέματος. Πως βρέθηκε στην κατοχή μου το επίμαχο βίντεο, τι συνομωσία κρύβεται πίσω από την αποκάλυψη, πως θα αντιμετωπίσω πιθανή δίωξη από τις αρχές, ποιο είναι το αγαπημένο μου χρώμα και τι εσώρουχο προτιμώ να φορώ είναι μερικά από τα καυτά ερωτήματα που υποβάλλομαι. Κάνοντας χρήση της ανοιχτής πρόσκλησης του τασπαμ για επιστολές προς πάσα ενδιαφερόμενο (σημείωση LexLuthor:σας τα έλεγα ότι θα έχουμε μπλεξίματα με αυτή την ιδέα) θα ήθελα να αποσαφηνίσω μερικά πράγματα σχετικά με το καυτό ζήτημα του βίντεο περιγράφοντας την πικρή ιστορία ενός wannabe-famous και απευθυνόμενος σε όλους εσάς που ζητάτε την αλήθεια.

 

Από μικρός γοητευόμουν με το σταριλικι. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρός στα βαθιά 80’s η μάνα μου με συνέλαβε στο δωμάτιο να μιμούμαι τον Λευτέρη πανταζη στο τραγούδι ταραχή με ένα ψεύτικο μικρόφωνο στο χέρι (σημείωση κολοκυθιού: πες και την άλλη φορά με τις αδερφές Μπρόγιερ) . Τότε ήταν που μου είπε «αγόρι μου με τέτοια φωνή δε πας πουθενά καλύτερα να μάθεις γράμματα». Ύστερα προσπάθησα να ασχοληθώ με την μπάλα με σκοπό να γίνω γνωστός ποδοσφαιριστής την εποχή που τα παιδιά της ηλικίας μου θελαν να γίνουν ο νέος Γκάλης και Γιαννάκης. Μια μέρα στη παραλία έπαιξα διπλό εγώ και ο μπαμπάς μου εναντίον του ξαδέλφου και του θειου μου. Ο ξάδελφος μου με είχε πεθάνει στη ντρίπλα και σε μια φάση που είχε ολότελα ταπεινώσει εμένα τον όψιμο μπαλαδορο ο θειος μου με πλησίασε και με ύφος περιπαικτικό μου ψιθύρισε όλο νόημα «δε πειράζει αγόρι μου τουλάχιστον είσαι καλύτερος μαθητής από το γιο μου». Και έτσι παράτησα τα όνειρα μου και ασχολήθηκα με τα γράμματα και τις σπουδές.

 

Μέχρι που ήρθε η ευκαιρία με το μπλογκινγκ. Παρατήρησα ότι γράφοντας παρωχημένα αστειάκια και διάφορες ανούσιες καθημερινές σκέψεις μπορείς να αποκτήσεις ένα αναγνωστικό κοινό που ζητά απεγνωσμένα μια εικονική επαφή. Ουαου είπα από μέσα μου. Επιτέλους τα φρικιά του νετ, που παραδέχονται ή ακόμα και που αρνούνται να παραδεχτούν την φύση τους, αποκτούν τη δική τους αξία. Η καλά κρυμμένη ελπίδα να γίνω γνωστός άρχισε να αναζωπυρώνεται μέσα μου. Έκτισα τον χαρακτήρα καμπαμαρου-παλιό νιντζα κομικ- και ξεκίνησα να ξεδιπλώνω το ταλέντο μου -το ποιο?-στη συγγραφή κειμένων(σημείωση κολοκυθιού:ευτυχώς που δε ταυτήστικε με τον Ραταπλάν). Ξεκίνησα να γράφω δημόσια κατηγορώ για κοινωνικοπολιτικά προβλήματα του τόπου. Ύστερα άρχισα να περιγράφω κάποιες καλογραμμένες θα ήθελα να πιστεύω υπερρεαλιστικές ιστορίες της δήθεν καθημερινότητας μου. Τελικά κατέληξα να ασχολούμαι με συνταγές για κοτόπουλα και να αποδίδω ανούσιους αφορισμούς σε ακίνδυνες μειονότητες σαν τους indie. Όλα αυτά στη προσπάθεια να κερδίσω αναγνωσιμότητα και να ανακηρυχθώ ένας σταρ του διαδικτύου.

 

Μάταια όμως. Τα στατιστικά στο τρακερ μου κολλημένα στη μετριότητα. Προσπάθησα να πάρω μέρος σε παροιμιώδη διαδικτυακά ξεκατινιάσματα, σχολίαζα κείμενα επιφανών γκουρού του μπλογκινγκ βαυκαλίζοντας τους για να ψαρέψω κανέναν αναγνώστη, έφτασα σε σημείο να σκάφτομαι να προσανατολιστώ στην δημοσίευση φωτογραφιών ανδρικού πορνό για να γίνω αρεστός στη γκέι κοινότητα που είναι πολυάριθμη αλλά και αυτό χωρίς αποτέλεσμα. Όλες οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό. Εκτός από κάτι αρρωστημένους μπλογγερ που έβγαζαν κάποιο νόημα από τα ανύπαρκτα γραπτά μου και κάτι φίλους μου που με διάβαζαν από συμπόνια για την κατάσταση μου όλοι οι άλλοι που έπεφταν τυχαία στο μπλογκιον μου έπαιρναν ένα μορφασμό αηδίας και πατούσαν γρήγορα κλείσιμο του παραθύρου. Και έτσι ξαφνικά την προηγούμενη Κυριακή ο τρακερουλης μου έσπασε κάθε ρεκόρ. Έφτασε να δείχνει το καθόλα ευκαταφρόνητο αριθμό των -κρατηθείτε -70 επισκέψεων.

 

Κάτι συμβαίνει ψυλλιάστηκα. Άνοιξα το προσωπικό μου μέιλ και είδα να έχει κατακλυστεί από μηνύματα επώνυμων και ανώνυμων που δήλωναν συμπαράσταση στον αγώνα μου. Συνηθισμένα πράγματα σκέφτηκα Αυτό όμως που μου προξένησε πραγματικά απορία ήταν ένα μήνυμα που δέχτηκα από γνωστό τηλεοπτικό σταθμό με πρόσκληση να εμφανιστώ με αλλοιωμένη φωνή και γυρισμένη πλάτη στο δελτίο των 8 για να δώσω περαιτέρω πληροφορίες για κάποιο επίμαχο βίντεο. Στην αρχή σκέφτηκα ότι θα πρόκειται για το κρυφό βίντεο που με έχει συλλάβει να μαλλιοτραβιέμαι με τον «εθνικό μας σταρ» για ένα καλύτερο πλάνο στην τηλεόραση τις μέρες που διαδηλώναμε μαζί έξω από το Χίλτον για την απελευθέρωση της Πάρις.

 

Άρχιζα να ζητωκραυγάζω. Επιτέλους θα ερχόταν και μένα η σειρά να γευτώ τα 15 λεπτά δημοσιότητας που μου αναλογούν. Από την χαρά μου σηκώθηκα από την καρέκλα και χόρεψα με την ηλεκτρική σκούπα ένα παθιασμένο πάσο ντόμπλε, όπως μου παρήγγειλε ο φίλος μου ο λεξ λουθορ, έτσι για να την σπάσω στον τσιαγκο που μου είχε πάρει την θέση στην οντισιόν της Αθήνας για το σόου γιου θινκ γιου καν ντανς με αποτέλεσμα να μην καταφέρω να χορέψω με την Βίκυ Καγιά.

 

Αλλά γιατί πρέπει να κρατηθεί τέτοια μυστικότητα στην έκθεση μου στο γυαλί, αυτόματα αναρωτήθηκα όταν κόπασαν οι πανηγυρισμοί. Άμεσα είδα ότι η αιφνίδια υψηλή αναγνωσιμότητα του ιστολογίου μου οφείλεται σε πολυάριθμες επισκέψεις από τον σύνδεσμο χιτχατ ή κάπως έτσι, που τυγχάνει να έχει το ίδιο νικνειμ με το δικό μου με την μόνη διαφορά ότι εκείνος δηλώνει και επώνυμο (καμπαμαρου ιγκανο). Μπήκα στο ιστολόγιο του και είδα ότι ήταν ο υπεύθυνος για την προβολή του βίντεο με τις σφαλιάρες των μπάτσων που έκανε τόσο ντόρο στην επικαιρότητα των ημερών. Τότε όλα πια ήταν καθαρά. Δεν ήμουν παρά ένας κατά λάθος ήρωας ένας άφραγκος Ωνάσης (σημειωση Μισιρλου: εμενα μου αρεσε περισσοτερο αυτη η ταινια με τα σουπερμαντολινια) όπως μου επισήμανε εύστοχα και ο φίλτατος φιχτμπάχιος. Όλα αυτά τα μηνύματα που έλαβα είχαν λάθος παραλήπτη. Και έτσι πάλι ξαφνικά έμεινα να ασθμαίνω βαριά στον αναφορικό δρόμο προς την καταξίωση.

 

Έτσι λοιπόν από αυτό το βήμα που με τιμή δέχτηκε να με φιλοξενήσει (σημείωση LexLuthor: αφού μας τα έκανε τσουρέκια) δηλώνω υπεύθυνα σε όλα τα κανάλια και τους δημοσιογράφους-καλά μεταξύ μας δεν ήταν και πολλά- που αστόχησαν και δεν απευθύνθηκαν στο σωστό καμπαμαρου ότι δεν είμαι εγώ-δυστυχώς- αυτός που ζητούν (Πάραυτα έχω πολλά ταλέντα και θα ήθελα να με καλέσουν σε οντισιόν για να παρουσιάσω κάποια εκπομπή ψυχαγωγικού περιεχομένου τύπου «πιο πολύ την Κυριακή» κτλ) (σημειωση Μισιρλου: να τον βαλουμε να λεει την ωρα Ελλαδος). Επίσης προς αποφυγή σχολίων και μέιλ στο μέλλον από γνωστούς και αγνώστους που θα με ρωτούν αν είμαι εγώ ο ξακουστός καμπαμαρου θυμίζοντας μου την διαδικτυακή μου ανυπαρξία σκέφτομαι να αλλάξω και νικνέιμ. Εναλλακτικά προτείνω τα εξής:

 

  • Καβαμαρών (όπως με αποκαλεί ο πετεφρής)
  • DefinitelyEmo
  • Fatkeanu
  • Τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρας
  • Χ-καμπαμαρου ή σωβρακοφάνελο
  • Καμπαμαρου Τσιαγκο,

 

Ευχαριστώ,

 

Καμπαμαρού

 

 

Η άποψη του φιχτμπάχιου:

 

Η συμπαθής φιγούρα καβαμάρων, που κέρδισε σεβασμό δεκάδων βλόγερς για την ευγένεια του και το ήθος του έχω την εντύπωση πως σήμερα υπέπεσε σε βαρύ ολίσθημα. Τί εξυπηρετεί αυτή η επιστολή του. Να μας θυμήσει πως δεν είναι αυτός ο καβαμάρων που έβγαλε το βίντεο, αλλά κάποιος άλλος? Νομίζω φρόντισε να το διαδώσει παντού

 

 

 

Ενδεικτικό το σχόλιο του στον πασκάλ:

kabamaru
June 22nd, 2007 at 3:33 pm simfono …ama pisteueis oti i eponimi fvni sou tha sivpisei krata tin anonimi…p.s den eimai o kabamaru poy evgale to video. Apli e-sinonomia. Eksalou autos exei kai epwnimo igano!

Τι μας λέει εδώ ο καβαμάρων? Πως αυτή η συνωνυμία τον κούρασε και ως άλλος καφκικός ήρωας βρέθηκε μπλεγμένος σε ένα εφιαλτικό λάθος. Και νιώθει την ανάγκη να εξομολογηθεί πως κατά βάθος είναι ένας wannabe-famous και πως ότι έκανε ως τώρα, τα παρωχημένα αστεία, οι ανούσιες σκέψεις, οι φουσκωμένες ιστορίες ήταν τα μέσα του για να πετύχει το στόχο του, να γίνει διάσημος μπλόγκερ. Παραδέχτηκε το αυτονόητο.

 

 

Απλώς προσωπικά κύριε καβαμάρων θα θεωρήσω κι αυτή την εκκληση ένα ακόμα μέσο να πετύχετε το στόχο σας κι ως φρικιό του νετ και αρρωστημένος μπλόγκερ δε θα προσπαθήσω να βγάλω νόημα από την ανύπαρκτη επιστολή σας

 

 

Πτυελοδοχειο καταντησε ο Αβερελ τα σπαμ…

Ο παλαιός blogger «Averel» μας ζήτησε να δημοσιεύσουμε την επιστολή του κατά πάντων.

Αυτός δηλαδη, για οσους απο σας δεν τον ξερουν, είναι σε φάση που όταν εμείς ήμασταν ακόμα πανω στα δεντρα και τρώγαμε ρίζες, έφτιαχνε post παρθενώνες.

 

 

«Αγαπητέ Κώστα Καραμανλή, πρωθυπουργέ, σας είδα τις προάλλες να περνάτε με την κουστωδία από στρουμφάκια από τον Μαραθώνα. Οδηγούσατε εσείς το οικολογικό SUV σας, με ανοιχτό παράθυρο, χωρίς να φοράτε μπλούζα. ΟΚ. Κλείστε τα μάτια. Φανταστείτε το σκηνικό. Θεωρείτε πως έτσι κερδίζονται οι ψηφοφόροι;

 

Αγαπητέ, Αδωνι (ΝΟΤ) Γεωργιάδη, εκπρόσωπε του ΛΑΟΣ. Ο νονός σου ήταν μεγάλος πλακατζής ρε μπάζο.

 

Αγαπητή Βίκυ Φλέσσα, θαυμάζοντας την ευγλωττία και τον συνήθως γυμνό ώμο σας, μου έχει καρφωθεί ως αρχαιόπρεπες (αυτά που σου αρέσουν) βέλος στο μυαλό μια απορία: Έχετε ωραίο κώλο;

 

Αγαπητέ Ιλια Ιβιτς, συγχαρητήρια για τα παιδάκια σας, αλλά θεωρείτε πως υπάρχει λόγος να σας βλέπουν ντυμένο σαν μαστροπό call girls στο Μιλάνο;

 

Αγαπητέ καραφλέ υιέ του Ανδρέα Μικρούτσικου. Σας είδα τις προάλλες σε μια φωτογραφία από το ΟΑΚΑ, να πανηγυρίζετε τον τίτλο του Παναθηναϊκού. Επειδή θεωρώ πως είστε ο γιος του Σατανά και επειδή είστε και άσχημος, στο βάθος διέκρινα τον Γρηγόρη Αρναούτογλου. Ποτέ δεν μου φάνηκε πιο συμπαθής, μετά τη σύγκριση μαζί σας.

 

Αγαπητέ Γρηγόρη Αρναούτογλου, μην χαίρεσαι. Άνοιξε μια τρύπα στη γη. Μπες μες. Ζήτα από μια χοντρή που σε συνοδεύει να πετάξει χώμα από πάνω. Κάτσε εκεί. Για πάντα.

 

Αγαπητέ τύπε που παίζεις ρακέτες μπροστά μου στην παραλία. Όχι εσύ που παίζεις διακριτικά για να το χαρείς. Εσύ που πετάς με ταχύτητα ρουκέτας το μπαλάκι από τη μια στην άλλη. Αυτό που εξέχει από το μαγιό μου, δεν έγινε επειδή χάρηκα που σε είδα. Από φέτος οπλοφορώ. (ΟΚ monsieur Lex?)

 

Αγαπητοί υπάλληλοι του δημοσίου. Κάπου διάβασα πως λόγω του καύσωνα θα κάνετε ημιαργία. Ευχαριστώ για την αυταπάρνηση σας να πάτε την μισή μέρα στη δουλειά. Τόσος ιδρώτας (δουλειά & ζέστη) πώς να παλευτεί;

 

Αγαπητέ ξενοδόχε της Μύκονος (tm @ fightback) που με είχες στοιβάξει σε έναν ανακαινισμένο στάβλο – χωρίς πλάκα – με επικλινές έδαφος πριν από πολλά χρόνια. Εύχομαι να σου καούν όλες οι τηλεοράσεις την πιο κρίσιμη στιγμή του επόμενου πρωταθλήματος. Παλιόβλαχε

 

Αγαπητέ καφεντζή που μου σερβίρεις ένα νερομπούλι για καφέ, αξίας 4 ευρώ. Ως άνω.

 

Αγαπητέ ταβερνιάρη/κλέφτη/βρωμιάρη. Ως παραπάνω.

 

Αγαπητέ σεναριογράφε του 50-50. Θα πρέπει να μισείς τον ψιλοατάλαντο ηθοποιό Καπουτζίδη που σου πήρε τη δόξα. Δικαίως.

 

Αγαπητή Μπρίντεϊ Σπίαρς. Με πρόδωσες. Από ‘εκείνο’ το video clip και έπειτα, έβλεπα κάθε αεροσυνοδό με λάγνο μάτι. Πλέον, σε βλέπω και προτιμώ την Κούλα από το περίπτερο εδώ δίπλα. Καλύτερη είναι. Μπάζο.

 

Αγαπητή Σάσα Μπάστα http://www.yupi.gr/index.php?option=content&task=view&id=1936&Itemid=105 . I do.

 

 

Αγαπητέ καιρέ (όχι της Ε, προς Θεού).

Γαμιέσαι.

 

Υπογραφη,

The blogger formerly known as Averel «

 

 


Ανάλωση κατα προτίμηση πριν τις 12/07/2007

Το προϊόν έχει λήξει. Παρακαλείστε όπως εξέλθετε.

Τα σπαγαμεν