Τα σπασαμε και τελος. (Εναλλακτικος τιτλος:3000 κουτσά Ιγκουάνα στο Βόρνεο)

“Ας το παμε τουλαχιστον μεχρι την Παρασκευη ρε μαλακες να το στρογγυλεψουμε”, “θα ξαναγραψουμε τον Σεπτεμβρη; καλη φαση ηταν ρε”, “αμα πουμε οτι ηταν πλακα η προθεσμια, τωρα που στρωσαμε το κλεινουμε; Μαλακια ρε, να το ξανασκεφτουμε”…

Ο μεγαλυτερος φοβος για εναν blogger ειναι το τελος. Το τελος της εμπνευσης, το τελος των comments, το τελος της δημοφιλιας. Κανεις να γραψεις ενα μηνα και το στρωμενο παρεακι σου εχει εξαφανιστει. Κομμενη η επικοινωνια. Παλι απο την αρχη.

Μετα ειναι το αλλο, ο φοβος οτι το αγαπημενο σου blog καποτε θα κλεισει. “Οχι ρε γαμωτο, και γω τωρα τι θα διαβαζω; Ησουν ο καλυτερος, μην το κανεις αυτο ρε, εμεις σε αγαπαμε σε διαβαζουμε, παει η ποιοτητα στην μπλογκοσφαιρα, γαμωτο, καλο ταξιδι, θα μας λειψεις. “

Ε ψιτ κοπελια, παψε να διαβαζεις με αυτιστικο τροπο και αναζητησε νεες πενες. Ξερεις, πολλες απο αυτες μπορει να ειναι και παλιες.

Μισιρλου.

————–

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο.

Σήμερα έκλεισε το καλύτερο μπλογκ, το taspam. Το διάβαζα καθημερινά τον τελευταίο καιρό και πόσο με είχε διασκεδάσει! Τώρα όμως δεν υπάρχει πια.

 

Είμαι πολύ στεναχωρημένη. Τι είναι αυτό το πράγμα με το ίντερνετ. Εθίζεσαι στην επικοινωνία κι όταν ένα πρωι απότομα αυτή κόβεται, νιώθεις συντετριμμένη. Αυτή τη στιγμή έχω κλείσει τα φώτα και τα πατζούρια στο σπίτι και κάθομαι στο πάτωμα στη μέση του δωματίου και πληκτρολογώ κλαίγοντας.

 

Το ξέρεις πως θα συμβεί. Καμιά φορά ξυπνάς μέσα στη νύχτα τρέχεις να ανοίξεις 35 παράθυρα στον εξπλόρερ (ή στο μοτζίλα, αλλά με τρομάζει αυτός ρε παιδιά – μου θυμίζει γκοτζίλα χιχι) και μόνο όταν βεβαιωθείς επιστρέφεις στο μαλακό σου στρώμα.

 

Ξέρεις πως είναι κάτι προσωρινό το μπλόγκινγκ. Αύριο η ζωή θα στα φέρει αλλιώς και θα το κλείσεις. Το ίδιο θα συμβεί και με τους αγαπημένους σου μπλόγκερς. Κι όμως θέλεις λίγο ακόμα. Κι άλλο λίγο.

 

Τι να σου πώ αγαπημένο μου ημερολόγιο. Δε ξέρω. Ας υπήρχε μόνο κάποιος ιππότης να κατέβει από το άλογο και να με παρηγορήσει.

 

Η αδερφή του φάιτ μπακ

 

————–

 

΄΄ Να ξέρεις πότε να σταματάς’’ λένε πολλοί αλλά ποτέ δε τη πίστεψα αυτή τη μαλακία. Τα πράγματα είναι ωραία να τα ευχαριστιέσαι μέχρι το τέλος, να τα λιώνεις και να τα ξαναρχίζεις πάλι. Η αρχή και το τέλος του κάθε «πρότζεκτ» είναι πολύ εύκολη υπόθεση. Το πιάνεις, το αναλύεις, το στολίζεις, το παρουσιάζεις και το ολοκληρώνεις. Γι αυτό εδώ άγνωστο το μέλλον του αλλά λίγη σημασία έχει. Σημασία σε αυτό το πράγμα που λέγεται μπλογκ-ινγκ έχει το να καταλαβαίνεις, να ανοίγεις τα αυτιά σου και να βλέπεις με τα μάτια σου. Να μη ζορίζεσαι, να μη παλεύεις απλά να ξετυλίγεσαι. Και να ξετυλίγεις και τους άλλους. Όσο μπορείς. Χωρίς να κρίνεις τη σκέψη τους, μόνο τον τρόπο τους μπορείς. Δεν είναι διαγωνισμός εδώ. Ούτε δώρο αποχυμωτή δίνει κανείς , ούτε βραβείο καλής θελήσεως. Το κέφι μας κάνουμε, σε άλλους το κέφι είναι απλά λίγο πιο σοβαρό. Και μη στροβιλίζεις ότι ακούς γύρω σου. Να επεξεργάζεσαι μόνο. Και στη τελική η μαγκιά δεν είναι να χειροκροτείς τη πάρτη σου. Η μαγκιά είναι να χειροκροτείς για την πάρτη σου.

Κολοκυθι

————–

Δηλαδή τι είναι αυτό; Post-υπόκλιση μετά το τέλος της παράστασης; Να πέσει το χειροκρότημα; Ας το παραδεχτούμε, αποτύχαμε. Δεν γίναμε νούμερο 1 στην λίστα του wordpress. Παρόλο που προσπαθήσαμε με εξαιρετικής ποιότητας post, που μιλούσαν για καυτά ζητήματα, όπως τυφλούς κάστορες, κουτσά χταπόδια, μπογάτσες και περγαμόντο.

Από σήμερα αυτό το blog θεωρείται ληγμένο. Μη το πιείτε, λουστείτε.

Λούθορ

 

H επιστολη της Αργυρενιας: “Ημουν κι εγω στο Συνταγμα”

Δε χρειαζεται συστασεις. Η αργυρενια αηδιασμενη απο την αθλια κατασταση του υδρευτικου δικτιου στις Κουκουβαουνες και τις ανοστες μπαμιες που αγορασε απο το Μπογιατι, ριχνει τα βελη της και οποιονα παρει ο Χαρος. Και προειδοποιει: “Φιλε, αν δεν εχεις κατι να κανεις, μην το κανεις εδω…”

Προς κάθε ενδιαφερόμενο
Κοινοποίηση: Κάτια Προϊσταμένου

Επιθεώρηση Εργασίας

Γιάγκος Δράκος

Κουκουβάουνες, κάποια Τρίτη του Ιούλη
Άγνωστε,

Έιχα βαρεθεί τον ήχο που έκανε το κλιματιστικό σας εκει μέσα, ένιωθα ότι είμαι σε σαλόνι πλοίου λίγο πριν αναχωρήσει. Μάταια περιμενα το καλωσόρισμα του πληρώματος, το μόνο που ακογοταν ηταν το καταραμένο το τηλέφωνο που σ’ αυτό τουλάχιστον το γραφείο, δεν σταματουσε ποτέ. Μία βδομάδα πριν βουλιάξουν 29 ολόκληρα αναμμένα κεράκια σε τούρτα αμυγδάλου και τα μάγουλά μου φουσκώσουν με αέρα για να σβήσουν τη φλόγα τους, εγώ εύχηθηκα να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο και να ταξιδέψω στο μαγικό 2000, στην αλλαγή της χιλιετίας, όχι για να γίνω πάλι εικοσιδύο ετών, αλλά για να κλέψω την ιδέα της συγγραφής του βιβλίου ‘ ο διάολος φορούσε πράντα’.
Ο δικός μου έξαποδώ βέβαια , φοράει Άννα Ρίσκα στην καλύτερη περίπτωση, καθώς η τσιγκουνιά είναι το δεύτερο πράγμα για το οποίο διακρίνεται. Το πρώτο είναι η αλωπεκίαση. Θα ξεκινούσα λοιπόν με τη φρέσκια ιδέα του να καταγράψω όλα όσα θα μου συνέβαιναν σ’ ένα παράλληλο σύμπαν χρόνια μετά, όπου αυτή η ελεεινή κακοντυμένη γεροντοκόρη με βασανιζε ξεχνώντας πάντα χαρακτηριστικά το όνομά μου λέγοντάς με Ασημούλα ή Ρένια. Την ημερα που με αποκάλεσε Δημήτρη το ποτηρι ξεχειλισε. Λιγο πριν ειχα αναφωνησει “that was the last straw” οταν ειχα αναγκαστει να πιω τον φραπε απο το ποτηρι κανοντας πλουσιο λεβεντικο μουστακι στο πανω χειλος με τον αφρο. Αλλα οχι και Δημητρη…Ξεκίνησα αυτή την επιστολή διαμαρτυρίας.
Είναι ο Ερμής που ευθυγραμμίζεται, αλλιώς θα είχα κάνει την προσωπική μου επανάσταση. Μόλις έκλεινα δεκατετράωρο εργασίας, θα χτυπούσα τη γροθιά μου στο τραπέζι, θα έλεγα ‘enough’ με το σθένος και την πυγμή της Τζένιφερ Λόπεζ στη σχετική ταινία, θα παρακινούσα τους συναδέλφους να πουν όχι στην καταπίεση και στην αφαίμαξη, θα έγραφα συνθήματα στους τοίχους και τότε θα πιανόμασταν όλοι χέρι χέρι και θα τραγουδούσαμε το ‘Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες’. Η φωνή μας θα έφτανε παντού, το σκηνικό θα θύμιζε την ταινία ‘ η κόρη μου η σοσιαλίστρια’ κι έτσι κάθε χρόνο, τέτοια μέρα οι εργαζόμενοι της εταιρείας θα ξεχύνονταν στην Κηφισίας χορεύοντας συρτάκι προς τιμή μου.

Ο κέρσορας αναβοσβήνε είκοσι λεπτά και η δουλειά δεν σταματησε ποτέ. Αυτή η επιστολή δεν ήταν γραφτό να ολοκληρωθεί. Τελικα αποφασισαν πως η συνηθεια μου να ανακατευω μελανι σουπιας μαζι με τις ζαχαρινες στους καφεδες που εφτιαχνα για τους πελατες ηταν υπερβολη και με απελυσαν.

Για ένα λυπάμαι: κατα τη διαρκεια της παρα λιγο επαναστασης μου είχα αφήσει σ’ ένα δισκάκι τέσσερα μπουγατσάκια κι όσο σου εγραφα, αυτά εξανεμίστηκαν. Δεν θα τον βρω τον π@υστη που τα’φαγε; Ακομα και μετα απο τοσα χρονια το φυλλο κρουστας που προοριζοταν για μενα ζηταει εκδικηση…
Σινσέρελι γιόρς,
Αργυρένια, αυτή η άγνωστη.

Η μεγαλυτερη μαλακια που εγραψα ποτε.

Αγαπητε μου,

 

μπορει να μην εχουμε κοινα στοιχεια. Μπορει η μονη συζητηση που θα ανταλλαξουμε μεσα στη βραδια σε μια κοινη παρεα να ειναι, μηπως εχεις αναπτηρα, να σου παρω ενα τσιγαρο, για πιασε λιγο το ποτηρι με το νερο θα το πιεις εσυ -οχι- οκ. Παρολα αυτα εξακολουθω να πιστευω σε σενα. Εισαι εσυ ω! ανθρωπε αυτο το αντικειμενο που θα απαντουσα πως θα επαιρνα μαζι μου αν ναυαγουσα σε ενα ερημο νησι. Προηγεισαι απο μια σειρα αντικειμενα οπως ξυριστικη μηχανη, το αγαπημενο μου βιβλιο, το αη-ποντ (μεγαλη η χαρη του). Διοτι ειναι απλο, καθε ανθρωπος ειναι και ενας κοσμος, και ας μη μου γεμιζεις το ματι. Ξερω πως θα ειμαστε με τα κουρελιασμενα ρουχα, βρωμικοι και νηστικοι επειδη κανενας απο τους δυο μας δε θα ξερει να ψαρευει, να κοιταμε το πελαγος, και ξαφνικα θα σε ρωτησω “διακοπες φετος για που λες;” και θα αναψει η συζητηση. Θα τσακωνομαστε επειδη καποιος απο μας αποκοιμηθηκε και εσβησε η φωτια και καθε φορα θα εκπλησει ο ενας τον αλλον με πρωτοτυπες βρισιες “γαμω το μουν! της μαιμους”, “βαλε την κοκονατ εκει που ξερεις” και τετοια. Ποτε ενας ανθρωπος δεν ειναι βαρετος, οσο βαρετος και να ειναι.

 

Σε περιμενω λοιπον, στην πτηση ΟCEANIC 815 , να περασουμε πολυ καλα.

 

Μισιρλου

 

Υ.Γ. Η επιστολη ειναι μια αηδια. Ντρεπομαι, ειναι εντελως ανεμπνευστη. Δεν ειμαι καθολου περηφανη για τις παραπανω γραμμες. Ειναι ο,τι χειροτερο εχω σκεφτει, βασικα το χειροτερο δεν ειναι οτι το σκεφτηκα, αλλα οτι το εγραψα κιολας. Ειμαι το λιγοτερο τραγικη. Ακομα και το Υ.Γ. ειναι μια ηλιθιοτητα. Πραγματικα αναρωτιεμαι αν θα φτασει κανεις σε αυτες τις γραμμες…

…Για σενα που εφτασες εδω ομως δεν ειναι λιγο, και αν πτωχικη τη βρηκες , η επιστολη δε σε γελασε. Ετσι σοφος που εγινες με τοση πειρα, ηδη θα το καταλαβες οι επιστολες τι σημαινουν…

 Ταβαφης (ή ειναι φυσικα;)

Αγαπητέ Σώγιερ του Lost

TO: ABC CHANNEL

LOS ANGELES LOCAL STATION

ATTN: MR. JOSH HOLLOWAY

SUBJECT: LOST SHOW “JAMES FORD AKA SAWYER”

Pls forward this message directly to Mr. Josh Holloway.

Don’t read it. Just deliver it to him, thank you.

Dear Mr Holloway, or may I call you joshie.

I write to you because I believe I am your greatest fan and your lookalike. You are great actor. Congratulations on your succesful role on Lost. It was good.I really enjoyed it that you had sexual relations with Kate and Anna Lucia. As I am your lookalike, I taped the episodes and it was like recording myself having sex.

I am from Greece and now that tourists from all over the world visit our country, I pretend to be you and I have a very good time. I hope you don’t mind.

I read about you on the internet and I learned that you like beer. So do I!!! What a coincidence! Man, we are so close to each other in everything! It’s like I know all about you. I bet you enjoy summer vacations also, don’t you uh?

The reason why I write to you is because I would like to ask you something. As we are best friends now, I want you to tell me what happens in the last episode of Lost on 2010. Don’t worry, I wont tell anybody.

Ok man,

We ‘ ll be in touch

Please answer before saturday cause I will be in the islands for a few days.

Yours,

Fightback (greek blogger – very popular, NOT! )

Ανταποκριση απο το Ουλαν Μπατορ

Αγαπητοί συνσπαμίτες,

Καταρχάς επιτρέψτε μου να απολογηθώ για την απουσία τις τελευταίες μέρες από το κοινό μας blog. Δυστυχώς οι υποχρεώσεις που έχω αναλάβει σχετικά με την μελέτη του σαρκοβόρου δρυοκολάπτη της Μαδαγασκάρης δεν επέτρεψαν την απαιτούμενη συμμετοχή μου. Ωστόσο με αυτήν την επιστολή που σας στέλνω από την Νέα Ουλάν Μπατόρ που βρίσκομαι πιστεύω να καλύψω μέρος των υποχρεώσεων μου.

Προβληματίστηκα τις τελευταίες ημέρες εδώ στην αραπιά και εκτός ότι ποθώ γλυκές νεράιδες να δω και από κορμί ξωτικό μαγικό χορό θέλω να εκφράσω τις ανησυχίες μου σχετικά με το (σύντομο ομολογουμένως) μέλλον της κοινής μας προσπάθειας. Ως πότε θα κοροϊδεύουμε το κοινό με επιστολές γεμάτες ασυναρτησίες, οτινανισμούς και αλλανταλλώσεις; Προτείνω ,ξεκινώντας από σήμερα, τις υπόλοιπες των ημερών που θα βρίσκεται αυτό το blog στον αέρα να τις αφιερώσουμε στην σύνταξη επιστολών με νόημα και ουσία.

Θα επανέλθω με συγκεκριμένες προτάσεις το απόγευμα. Προς το παρών πρέπει να πλύνω την αρκούδα μου και να κουρέψω τους 18 μπαμπουίνους.

Λεξ Λουθορ

———————————–
Θα έρθω να συμφωνήσω με τον αγριάνθρωπο αλλά πρέπει να προτείνει και μια λύση. Δηλαδής πετάμε μια κουβέντα χωρίς μια ιδέα. Αυτά τα πράγματα είναι ανεπίτρεπτα. Να σταματήσεις πάραυτα το ξεφλούδισμα καρύδας και να πετάξεις στο τραπέζι τις επιστολές.

μιλήστε και οι υπόλοιποι που έχετε πάθει κοκομπλόκο..

Κολοκυθι

————————————–

Το βασικο ειναι να μην χασουμε την ψυχραιμια μας και να κανει καποιος κατι.
Πιστευω οτι πρεπει να κινηθουμε σαν αιλουροι της Γκουαλα Λουμπουρ. Δηλαδη σιωπηλα, αστραπιαια, και να παιζουμε τεμπελικα κατω απο μια σκια στην στεπα, ενω ποζαρουμε για τουριστες και επιστημονες.που μας βγαζουν φωτο απο αποσταση ασφαλειας. Δε γνωριζω τι θα γινει με το εγχειρημα μας, εγω παντως την Παρασκευη θελω αδεια, γιατι εχω μαθηματα αναρριχησης επαγγελματικου ψυγειου στη Βραβρωνα και πρεπει να ειμαι εκει δυο ωρες νωριτερα για τις διαπιστευσεις. Ασε που επειδη εμαθα οτι θα εχει πολυ συμμετοχη, θα εχω και μια καντινα απεξω να πουλαω βρωμικο και δροσερες σαλατες κινεζικης μολωχας, και πρεπει να παω νωρις να αναψω τα καρβουνα και να θρεψουνε. Κοροιδο ειμαι; Με τις πωλησεις, θα βγαλω τα λεφτα για πρωτες υλες ξινοτραχανα χωριατικου για ενα χρονο.

Παιδια καντε κατι καποιος ομως.

Μισιρλου

——————————————

Δικιο εχει ο λεξλουθορ, παντα το συμπαθουσα αυτο το παλικαρι ΝΟΤ. Προσωπικά δεσμεύομαι τις επόμενες μέρες που θα λειτουργεί τουτο το μπλογκ, δηλαδή 9, να στείλω επιστολές σε γνωστές διασημότητες παγκοσμίου εμβέλειας, όπως τον Πάπα, το Τζακ Μπλακ, τη βουλευτίνα Παπακώστα, το Σακη Ρουβά του Πειραιά και την Αργυρένια.

Φιχτμπάχιος

Παραχώρησις οικοπέδου εις Σιάτισταν

Αγαπητό κολοκύθι 

Είμαι ο νέος σου γείτονας, πρόσφατα μετακομίσαμε εδώ στη νέα μας έπαυλη στο νέο Βουτσά  (περιοχή ανανιάδη). Το πρωί που έφευγες παρατήρησα πως τα καυσαέρια του αυτοκινήτου σου είχαν ένα βαθύ μωβ χρώμα άρα σίγουρα η βενζίνη που έβαλες χτες από το πρατήριο στον Άλιμο ήταν νοθεμένη. Πήγαινε στο κοντινότερο συνεργείο και άλλαξε φίλτρα λαδιού και βενζίνας καθώς και μπουζί. Αν μπορείς πάρε μου και ένα δυναμό για το ποδήλατο.  Επίσης μας έχουν μείνει όλες οι κούτες απο χαρτόνι που χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά και θα ήθελα αν μπορούσατε να μας παραχωρήσετε για την τετάρτη το απόγευμα το οικόπεδο σας στη Σιάτιστα για να παίξουμε Τζένγκα με κάτι φίλους μου απο τη σχολή ταχύρυθμης εκμάθησης κύβου του Ρούμπικ. Ε πού και πού το ρίχνουμε και λίγο έξω, τι να κάνεις, είναι δύσκολη η καθημερινότητα μωρε.  

Παρακαλώ απάντησε μου εντός 10λέπτου

φιχτμπάχιος 

 Αγαπητέ φι-μπάκτιε

Επειδή σήμερα τα νεύρα μου είναι τόσα πολλά που σπάνε καρυδότσουφλο δε θα σας παραχωρήσω το οικόπεδο μου για το λόγο ότι σκέφτομαι να πάω εκεί και να ασχοληθώ με την εκπαίδευση ασβών και τροπικών μπαμπουίνων. Αντί αυτού σας παραχωρώ τη βάρκα μου , οκτάκοπη , μαζί με τα τέσσερα κουπιά , για τα άλλα τέσσερα παρακαλώ όπως χρησιμοποιήσετε τα βατραχοπέδιλα σας, για να σαρώσετε τον αργοσαρωνικό και να επιδωθείτε σε θαλλάσια σπορ όπως τα βαρελάκια και ότι άλλο τραβάει η όρεξη σας.  Ο τρόπος πληρωμής θα είναι κατόπιν συνεννοήσεως.  Να σας ρωτήσω κάτι? Θελω να πάω σε ένα ρειβ πάρτυ  και σκέφτομαι να βάψω τα μαλλιά μου. Έχω σκεφτεί το σιέλ- παλ με λίγο φούξια και το πράσινο- μωβ σαντρέ. Επίσης δε ξέρω τι να φορέσω. Εσείς τι έχετε να μου προτείνεται?   Επίσης θέλω να σου πω ότι σε ευχαριστώ πολύ για τη ειδοποίηση σου αλλά δυστυχώς ήταν πολύ αργά καθώς στο δρόμο μου βούλωσε η εξάτμιση και το αυτοκίνητο μου άρχισε να κουνιέται. Αν προσθέσεις και το κούνημα που είχα λόγο της αερογέφυρας και μιας νταλίκας που κουβαλούσε κατσίκια και περνούσε εκείνη την ώρα καταλαβαίνεις ότι το τράβηγμα ήταν πολύ μεγάλο, οπότε χτύπησα το κεφάλι μου στην οροφή και έχω κάνει καρούμπαλο.  Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν επειδή το βράδυ θα χρειάζομαι απόλυτη ησυχία θέλω να σε παρακαλέσω να σταματήσεις να χορεύεις τσάρλεστον όπως κάνεις κάθε βράδυ γιατί είμαι από κάτω και με ενοχλεί ταμάλα. Γυρνώντας από τη δουλεία θα σου πάρω και το δυναμό, μπορείς να περάσεις μετά να το πάρεις. Θα σου φέρω και 2 λίτρα βενζίνη σε ντενεκέδες, ένα στουπί , μία ζαμπανοτυρόπιτα, τη κούπα δώρο, μία ρόδα από ρενό κλιό, ένα γιαλιστικό χρώματος, τη μπαρμπι αμαζόνα και το καινούριο τεύχος του σταυρολύνω. Μόνο σε παρακαλώ όταν θα έρχεσαι θυμήσου να μου φέρεις και τη κατσαρόλα που σου είχα δανείσει γιατί θέλω να φτιάξω λαχανοντολμάδες .  

Ευχαριστώ εκ τον προτέρων

 κολοκύθι